Din bakımından uzun uzun etrafı gözden geçiriyorum. Herkesin ya bir dini, ya da inancı var. Bunları incelerken gözüme bir algı takılıyor. Bu da şöyle; çağın ilerleyememesini dini inançlara bağlanması. Üstelik bunu söyleyenler ise maşallah hep çağı ilerletme çabasındalar. Buna ilişkin tabii ki de dr. Ali ŞERİATİ’nin bir kitabından bir bölümü vardır. Kadim insan bütün dönemlerde ve düşüncelerde dindar insan olarak karşımıza çıkar. Bu nedenle dinsizlik meselesi-ki bugün bu sözcüğün karşılığının “küfür” olduğu sanılıyor- metafiziğe ve ahrete inanmayan; garbı, Allah’ı reddeden ve yeryüzünde bir ya da birkaç kutsal ilahın varlığını gereksiz gören bir düşünce değildi. Zira bütün insanlar bu esaslar konusunda hemfikirdiler.
“küfür” kavramına bugün bizim yüklediğimiz din dışlılık, dinsizlik ya da din karşıtlığı gibi karşılıklar çok yeni anlamlardır. Bu son iki üç asırlık bir mevzudur. Yani Orta Çağ dönemi sonrasına tekabül eder. Düşünsel bir ürün gibi Batı’dan Doğu’ ya ithal edilmiş ve “küfür” sözcüsüne Allah’a inanmama, metafiziği ve ahreti reddetme manası yüklenmiştir. Ne İslam’ da ne kadim metinlerde ne tarihte ne de dinlerin herhangi birinde küfre dinsizlik anlamı verilmiştir. ZİRA
DİNSİZLİK DİYE BİR ŞEY YOKTUR.
Yani tarih açısından dinsiz bir insan görülmemiştir. Ve tarih böyle ilerlemiştir. Çağın gerilemesinde dinin bir rolü yoktur. Yani bazı insanlarımız (sahih) dinin çağa gericilik baskısı yaptığını söyleyip insanların beynini aşılamasınlar.
Nur Gülistan Dodanlı