Aman Allah’ım! Nereye baksan orada kavga, karışıklık, husumet, savaş…
İnsanların tahammül sınırları yok olmuş.
Herkes birbirine düşman…
Geçen hafta konu etmiştim “Yan baktın” kavgasını…
Sonu ölümle biten bir akran zorbalığı...
Kardeşkanı…
Çok fena şeyler…
İnsanın kanını dolduruyor.
Basına konu olan ve ölümle sonuçlanan araç muayene istasyonunda yaşananlara ne demeli?
İnsanın aklı almıyor.
Nereye gidiyoruz?
Neler oluyor?
Anlamak mümkün değil…
Sonuçta insanların yaşadığı bir dünyada yaşıyoruz; tabii ki sorun, sıkıntı olacak…
Burada bir sıkıntı yok!
Yaşanası dünya güllük gülistanlık değil…
Farkındaysanız.
Biliyoruz.
Fakat yaralamalı, öldürmeli olayların çıkış sebebine bakıyorsunuz, saçma sapan, incir çekirdeğini doldurmayacak meseleler…
Bir özür dilemekle çözülecek…
Bir özür…
Affedersiniz…
Kusura bakmayınız…
Kişi kusur işlemese de yanlış anlaşılma olmuştur.
Olabilir…
Bunda ne var?
Gülünüp geçilecekken…
Nerelere varan sonuçlar…
İş çığırından çıktı.
Her gün insanın yüreğini sızlatan olaylar.
Bu nedir?
Kavganın, kinin, nefretin kimseye bir faydası yok, olmamıştır da…
İnsan dünyanın en kıymetli yaratılmışıdır.
21. yüz yılda hala bunu anlamadık mı?
Yaşamak, insanoğlunun en büyük hakkıdır.
Bu hakkı, “Yan baktın, canımı sıktın” diyerek, kimse alamaz…
Ne kolay değil mi? Bir insanın yaşamına son vermek…
Yazıklar olsun yaşadığımız yüzyıla…
Bütün dinler sevmeyi, sevilmeyi emreder…
Sevginin büyüklüğünü anlatır…
Ve sevgiyi yaşamına geçirmiş insanları Allah, Cennetle ödüllendirir…
Aslında tüm insanlık da sevginin kutsallığı üstüne kurar yaşamı…
Yasalar, kanunlar da sevgi üstünedir.
Sevginin karşılığı ödüldür.
Kötülüğün karşılığı ise cezadır.
Zor değil!
Sevmek…
Her şey sevmekle başlar…
İnsanı insan olduğu için sev kardeşim!
Korkma!
Sevmekten korkulur mu?
Başka da bir yol yok.
Her gün canlar bir bir toprağa veriliyor.
Yürekler dağlanıyor.
Neyi paylaşamıyoruz?
Neyin kavgasını veriyoruz?
Sevgi kötülüğün panzehiridir.
Doğru yol sevgidir.
Bu dünyayı sevgi kurtarır…
Başka bir şey değil!