Ramazan ayı sadece takvim yapraklarında yer alan mübarek bir zaman dilimi değildir. Ramazan; paylaşmanın, dayanışmanın ve gönül köprüleri kurmanın adıdır. Bu ayda kurulan iftar sofraları ise yalnızca yemek yenilen alanlar değil, toplumsal birlikteliğin en sade ve en güçlü sembolleridir.
Tam da bu noktada belediyelerin kurduğu ramazan çadırları, sosyal belediyeciliğin en görünür ve en anlamlı örneklerinden biri olarak karşımıza çıkar.
Belediyecilik denildiğinde çoğu zaman akla asfalt, kaldırım, park ve altyapı gelir. Elbette bunlar bir şehrin temel ihtiyaçlarıdır. Ancak bir şehri şehir yapan yalnızca beton değildir. O şehri anlamlı kılan, insana verilen değerdir. Eğer insan merkeze alınmıyorsa, yapılan hizmetler eksik kalır. Sosyal belediyecilik tam da bu anlayışın adıdır: İnsanı öncelemek.
Günün telaşı içinde iftara yolda yakalanan bir vatandaşı düşünün… İşten çıkmış, evine yetişememiş ya da şehir dışında bir misafir. Ezanın okunmasına dakikalar kala karşısına çıkan bir iftar çadırı, yalnızca bir tabak yemek değildir. Aynı zamanda güçlü bir mesajdır: “Yalnız değilsin.”
O sofralarda öğrenciler, işçiler, esnaflar, ihtiyaç sahipleri ve yolcular yan yana oturur. Statüler kaybolur, unvanlar anlamını yitirir. Aynı hurma, aynı çorba, aynı dua… Toplumsal eşitliğin en sade hali işte budur.
Ramazan çadırları, evinde iftar yapma imkânı bulamayan vatandaşlar için de büyük bir destek anlamı taşır. Ekonomik zorlukların hissedildiği dönemlerde belediyelerin sunduğu bu hizmet, sosyal dayanışmanın kurumsal bir yansımasıdır. Sosyal belediyecilik; ihtiyaç sahibini bulmak, el uzatmak ve bunu incitmeden yapabilmektir.
Bu çalışmalar yalnızca bir yardım faaliyeti olarak görülmemelidir. Aynı zamanda bir yatırımdır. Ancak bu yatırım betonarme değil; toplumsal huzura yapılan bir yatırımdır. Aynı sofrada buluşan insanlar arasında oluşan samimiyet, şehir kültürünü güçlendirir. Modern hayatın içinde giderek zayıflayan komşuluk duygusu, bu sofralarda yeniden filizlenir.
İlçe belediyelerinin mahalle mahalle kurduğu iftar çadırları, hizmetin yerinde ve doğrudan verilmesini sağlar. Büyük ve gösterişli organizasyonlardan ziyade, vatandaşın ayağına giden bir anlayış sergilenir. Çünkü belediyecilik sadece makam odalarında değil, sofralarda da yapılır.
Elbette burada en önemli mesele niyettir. Ramazan çadırları bir gösteriş alanı değil, gönül hizmeti olmalıdır. Bu sofralar siyasi rekabetin değil, toplumsal dayanışmanın mekânı olmalıdır. Ramazan’ın ruhu ayrıştırmak değil, birleştirmektir. Samimiyetle kurulan her sofra, şehirde güven duygusunu artırır. Vatandaş belediyesini yalnızca hizmet sunan bir kurum olarak değil, yanında duran bir güç olarak görür.
Kriz zamanlarında sosyal belediyecilik daha da anlam kazanır. Doğal afetlerde, ekonomik daralmada, zor dönemlerde belediyelerin hızlı refleks göstermesi nasıl önemliyse; Ramazan ayında kurulan iftar sofraları da toplumun manevi dayanışmasını güçlendirir. Bu çadırlar sadece karın doyurmaz; umut da besler.
Bugün birçok şehirde iftar saatlerinde dolup taşan ramazan çadırları, halkın bu hizmete duyduğu ihtiyacı ve memnuniyeti açıkça gösteriyor. İnsanlar yalnızca yemek için değil, o atmosfer için geliyor. Çünkü birlikte açılan oruç, birlikte edilen dua ve birlikte paylaşılan lokma daha anlamlıdır.
Sonuç olarak ramazan çadırları, belediyeciliğin insani yüzüdür. Yol, su, altyapı ne kadar ihtiyaçsa; dayanışma da o kadar ihtiyaçtır. Sosyal belediyecilik, halkın yanında olmayı gerektirir. Bu bazen bir asfalt çalışmasıyla, bazen bir sosyal yardım paketiyle, bazen de kurulan bir iftar sofrasıyla olur.
Ramazan ayı geçer, çadırlar toplanır. Ancak geride kalan, o sofralarda kurulan gönül bağlarıdır.
Ve unutmayalım: En büyük yatırım, insanın kalbine yapılan yatırımdır.